Gelukkig klopt dat niet meer! Maar wat is er dan gebeurd?
Op 1 oktober 2025 liep ik met Ries, een wandelmaat, een NS-wandeling door de Haagse Duinen. Hij had me nog gewaarschuwd, dat het een vrij zware wandeling is. Ik wimpelde het af met de mededeling, dat ik wel vaker door de duinen gelopen heb en dat 12 km. wel te doen moet zijn.
Hoe het zo kwam, weet ik niet, maar ik liep niet gemakkelijk en ik kreeg steeds meer pijn in mijn linkervoet. Aan het eind van de wandeling was ik helemaal op! Met moeite ben ik in een bus gestapt en hebben we in de buurt van station Den Haag Centraal nog wat gegeten. Van station Harderwijk naar huis op de fiets ging ook met pijn gepaard.
Ik ben de volgende dag naar de fysiotherapeut gegaan. Die dacht, dat ik mijn voet verzwikt had, maar dat was niet zo, want dan had ik het wel gemerkt. De voet werd gemasseerd en ingetapet. Maar na diverse behandelingen ging het niet veel beter. Ik ging ook geen kleine stukjes lopen, want dat deed veel pijn. Na een paar maanden zei hij, dat ik misschien wel steunzolen zou moeten gebruiken. Ook mijn zus Elly deed die suggestie.
Eind december werden de steunzolen aangemeten. Dat hielp al een stuk, maar pijn bleef. Op Gran Canaria (half januari – half maart) heb ik ook veel gelopen. Een fiets had ik niet tot mijn beschikking en ik moest alle boodschappen lopend doen. Ook maakte ik diverse strandwandelingen. Af en toe ging dat weer met pijntjes gepaard.
Toen ik weer thuis was, ben ik nog twee keer naar de podotherapeut gegaan, die één steunzool nog iets aanpaste. Ook kreeg ik een oefening mee (hakken – tenen – hakken – tenen) om de enkelbanden te stimuleren en de geruststellende mededeling, dat het herstel wel twee jaar kon duren.
En nu ben ik heel blij, want in juli 2026 kan ik weer zonder pijn lopen! Ik ben een dankbaar mens.